Bij het Regionaal Service Center (RSC) van de politie Oost Nederland werken ruim 150 mensen. Zij beantwoorden dagelijks de telefoontjes van 0900-8844 in 24-uurs diensten. Er wordt op drie verschillende locaties gewerkt: Apeldoorn, Enschede en Nijmegen. Onlangs was ik op bezoek bij de collega’s in Nijmegen om in gesprek te gaan met twee bijzondere mensen.

Willy Fleuren werkt al 20 jaar bij het RSC. Willy is, zoals hij dat noemt, niet-ziend. Toch doet hij hetzelfde werk als alle andere collega’s, weliswaar soms met enige ondersteuning van welke collega dan ook. Diana Klijn is zijn maatje. Nee, ze hebben geen relatie, maar hebben wel een bijzondere band op het werk. Voor mij reden om met deze twee collega’s in gesprek te gaan.

Willy, wie is Diana?
‘Oei, deze vraag had ik niet verwacht. Een vrolijke spontane vrouw met heel veel humor, veel inzet op het werk. Ze denkt overal in mee en doet overal aan mee. Is altijd behulpzaam, soms is ze wat gestrest. Diana is een heel gezellig mens, een fijne collega.’

Diana, wie is Willy?
‘Willy is een gezellige, spontane collega. Door zijn visuele beperking werkt hij met een aangepaste computer. Hij is een collega die hard werkt, durft te vragen, is erg gezellig en ook in voor een grapje. Ik heb wel eens meegekeken hoe hij zijn werk doet, ik was echt onder de indruk. Ik heb veel bewondering voor hem, dat heb ik ook wel eens naar hem toe uitgesproken.’

Werken met een visuele beperking
Willy: ik vind dat fijn om het horen. Ik begrijp als niet-ziende dat mensen het heel bijzonder vinden wat ik doe. Ik zie dat zelf niet zo. Als niet-ziende moet ik alle handelingen op een andere manier aanleren. Of dat nu thuis is of op het werk. Ik heb geen keuze meer. Door mijn visuele beperking is er veel techniek aan mij gekoppeld. Ik maak bijvoorbeeld geen gebruik van de muis, maar ik heb een spraaksynthesizer die letterlijk alles voor mij voorleest. En verder werk ik met toets-combinaties. Ik doe hetzelfde werk als alle andere collega’s, alleen de manier waarop ik dat doe is voor mij anders.
 
Als je in mij zou kunnen kijken, zou je een andere Willy zien.
- Willy Fleuren

Van zien naar niet-zien
Ik heb altijd goed kunnen zien. Ik werkte in de grafische sector. In 1999 ging mijn zicht in een jaar van 100 naar 4% terug. Ik kon mijn werk niet meer doen en moest daarom revalideren. Ik leerde omgaan met mijn beperking en ontdekken wat ik nog wel kon. Dat was een proces van een jaar. Daarna heb ik gesolliciteerd bij het RSC waar ik een proeftijd van een half jaar kreeg. Vanaf 1 augustus 2001 ben ik in vaste dienst gekomen.
 
Ik moet wel door, ik moet er iets van maken en dat wil ik ook…
- Willy Fleuren

Ik werkte in het begin met een vergroting en kon op die manier mijn werk doen. In de nacht van 8 op 9 juni 2007, om tien over twaalf ’s nachts viel mijn zicht helemaal uit. Ik raakte daardoor depressief en werd maanden opgenomen in het ziekenhuis. Ik vroeg mij af: wat kan ik nu nog? Het hoefde allemaal niet meer voor mij, ik zag het leven niet meer zitten. Gelukkig heb ik nooit een poging ondernomen en daar ben ik erg blij om. Ik kan nu als niet-ziende ontzettend veel, het gaat alleen anders als voorheen. Uiteindelijk is het voor mij van leven naar overleven gegaan. Als je in mij zou kunnen kijken, zou je een andere Willy zien. Maar ik moet wel door, ik moet er iets van maken en dat wil ik ook. Ondanks dat het niet altijd even gemakkelijk is. Natuurlijk brengt het niet-zien beperkingen met zich mee maar ik kijk vooruit en blijf denken in mogelijkheden.

Hoe compenseer je het niet-zien?
Door mijn visuele beperking ben ik wel anders gaan luisteren. Door te luisteren compenseer ik mijn niet-zien en creëer ik een visueel beeld van iemand. Ik moet daarom alles hebben van mijn gehoor. Ik kan wel vragen: mag ik even voelen hoe je er uit ziet, maar dat lijkt me niet handig. Komt er een nieuwe collega in het team dan vraag ik ook informatie bij andere collega’s hoe die persoon eruit ziet. Op deze wijze vorm ik een beeld van die collega.

Hoe is dat voor om voor jou bij de politie te werken als niet-ziende?
Ik ervaar dat niet anders, absoluut niet. Ik moest natuurlijk alles opnieuw aanleren en uitvinden, en daarvoor gebruik ik de techniek. En natuurlijk de collega’s: ik kon ze niet zien, dus ik moest ze leren herkennen aan hun stem. Maar ook andere praktische zaken moest ik opnieuw aanleren: waar zijn de toiletten, waar is de in- en uitgang, waar zijn bepaalde gebouwen, et cetera. Daar komt veel meer bij kijken dan bij een ziende collega. Degene die mij destijds heeft aangenomen, durfde die uitdaging gelukkig wel aan.
 
Ik heb nooit spijt gehad van mijn keuze.
- Diana Klijn

Hoe is Diana bij de politie beland?
Diana: Ik ben negen jaar geleden naar het oosten verhuisd en ik was op zoek naar werk. Toen kwam de vacature bij het RSC vrij. Enfin, gesolliciteerd en aangenomen. Ik ben ruim 20 jaar secretaresse geweest van een notaris. Ik heb het altijd leuk werk gevonden. Ik had nooit ambities om bij de politie te werken maar ik heb nooit spijt gehad van mijn keuze.

Hebben jullie nog ambities?
Willy: Vroeger had ik die wel, maar door mijn beperking is die droom nooit echt uitgekomen. Ik had graag een winkel in tweedehands goederen willen hebben. Helaas is die droom door het niet-zien niet uitgekomen. Ik moet er als niet-ziende meer voor doen dan een ziende. Als je zoiets heftigs als mij hebt meegemaakt, dan worden andere kleine dingen erg belangrijk in het leven. Ambities? Ja die heb ik nog wel, maar ik wil niet weg bij het RSC. Ik wil er iets anders bij gaan doen. Binnenkort start een pilot waarbij ik de wijkagenten ga ondersteunen bij hun werkzaamheden: denk aan notuleren van een overleg, afmuteren in BVH, nazorg voor woninginbraken en de mail. In eerste instantie voor één dag in de week voor gedurende drie periodes. Daarna volgt evaluatie. Daar heb ik heel veel zin in en zorgt voor afwisseling. Daar ben ik wel aan toe.

Diana: ik heb het nog steeds prima naar mijn zin op het RSC. Ik wil ook niet weg. Ik vind het werk nog steeds erg leuk, ook de afwisseling en de verschillende diensten. Ik help collega’s graag en daarnaast draai ik ook webcare-diensten wat voor een fijne afwisseling zorgt.

Wat is het leukste van jullie baan?
Willy: je weet niet wat er komen gaat. Elke call is anders. Dan is het retedruk, dan weer rustig, de onregelmatigheid en natuurlijk de fijne club waarin ik werk. Ik zeg altijd maar: alleen kun je weinig, met z’n allen kun je een heleboel.
Diana: Ik sluit me graag bij Willy aan. We hebben als collega’s een sterke band, dat horen we ook terug van de nieuwe collega’s. Zij ervaren onze club als een warm bad. Je werkt iedere dag samen, je deelt ontzettend veel met elkaar. Dat schept een band.
Willy: je kunt een band hebben met collega’s als individu maar ook als collectief. Ik kan met iedereen samenwerken. Je hebt vooral een hechte band met elkaar bij heftige gebeurtenissen. Dat zijn van die momenten dat iedereen er voor elkaar is.
 
De collega’s van her RSC hebben een sterke band.
- Diana Klijn

Onafhankelijkheid
Willy en Diana hebben een bijzondere band. Tijdens de dienst zitten ze vaak naast elkaar. Willy maakt, als het nodig is, gebruik van de ogen van Diana. Daarnaast zijn het de kleine gebaren die het leven van Willy aangenamer maken. Bijvoorbeeld het juist neerzetten van een stoel of het halen van een kopje koffie. Is Willy dan zo afhankelijk? Nee, integendeel. In het dagelijks leven maakt Willy gebruik van Zabi, zijn geleidehond. Zabi zorgt ervoor dat Willy overal naar toe kan. Hij maakt daarnaast veel gebruik van de wanden en andere attributen om zijn weg te vinden. Het venijn zit ‘m in onverwachte situaties. Terwijl we in gesprek zijn, loopt Willy naar de keuken. Opeens een knal en een vloek. Heeft iemand de vaatwasser open laten staan. Gevolg is een ontzette deur en een pijnlijk been. Even later kunnen we er gelukkig om lachen maar het maakt wel duidelijk welke gevolgen de visuele beperking van Willy heeft.

Werken bij het Regionaal Service Center (RSC) van de nationale politie
Willy vertelde tijdens het gesprek dat twintig jaar geleden een collega het aandurfde om hem, ondanks zijn beperking, aan te nemen. Tegenwoordig is dat geen issue meer, volgens Roos Stronks, teamchef van het RSC Oost Nederland.  ‘Allereerst vind ik het heel mooi hoe Willy en Diana een inkijkje hebben gegeven in hun werk en hun leven. Het is een mooie kameraadschap en daar ben ik trots op. Het onderstreept nog maar eens dat iedereen welkom is bij de politie. Natuurlijk gelden voor blauw andere en zeer strenge toelatingseisen. Voor een functie bij het Regionaal Service Center zijn die eisen minder ingewikkeld. Je moet intrinsiek gemotiveerd zijn om de burger te willen helpen en je moet de waardes van de politie onderschrijven. Soms vraagt het om wat aanpassingen en daar kijken we dan ook naar. Willy is daar een mooi voorbeeld van. Ik wil geen onderscheid maken of iemand een beperking heeft of niet. De waardes van de politie moeten wel bij je passen. En als je daar aan voldoet ben je welkom om te solliciteren.’
 
Het is een mooie kameraadschap en daar ben ik trots op.
- Roos Stronks, teamchef

De politie is op zoek naar zo’n 15.000 nieuwe collega’s. Hoe zit dat bij het RSC?
Roos: ‘Wij zijn ook regelmatig op zoek en we hebben een brede doelgroep. Dat is heel anders dan bij de politieacademie. Als je solliciteert voor blauw, dan zitten daar heel andere eisen aan, omdat deze collega’s op een andere wijze worden ingezet. Het mooie is dat de rol van het RSC ook langzaam begint te veranderen. We voeren, naast het beantwoorden van telefonische vragen via 0900-8844, nu ook andere taken uit die de organisatie ondersteunen. Denk aan telefonische aangiftes, webcare, et cetera.

Wat is de kracht van het RSC?
Roos: ‘De kracht is dat we dienstverlenend zijn, mensgericht, verbindend en dienstbaar. Door de diversiteit aan collega’s wordt dat nog eens versterkt. We zijn geen callcenter maar ervaren wel dezelfde dynamiek. Onze mensen staan voor de waarden integriteit, moed, transparantie en verbinding.’

Zijn er vacatures bij het RSC?
Roos: ‘We hebben regelmatig vacatures bij Oost Nederland. We werken met uitzendbureau Start People (alleen voor Oost-Nederland. Kijk voor vacatures op kombijdepolitie.nl. Red.). Als je geïnteresseerd bent en de kernwaarden van de politie omarmt, informeer dan bij het uitzendbureau of schrijf je in. Callcenter ervaring is geen must. En wil je eens een dienst op het RSC meekijken om je te oriënteren? Je bent welkom, graag zelfs.’